कोरियाको मेसिन जिन्दगी


जीवन चलेको छ या त अचल छ ? कैयौ पटक आफैले आफैसंग खन्याउने प्रश्न हो यो । रातमा निद्रा पर्दैन ,सुत्न मन लाग्दैन जब बिहान हुन्छ ,त्यतिबेला उठ्न मन लाग्दैन । यो सु्त्न मन नलाग्ने र उठ्न मन नलाग्ने बिचमा यस्तो प्रतिस्पर्धा चल्छ , मानौ यी दुई बिचमा बिश्वकप चल्दै छ । समय हुदा निद्रा आउनै मान्दैन तर काममा हुदा निद्रा जानै मान्दैन ।

कस्तो अचम्म को अपवाद छ समय काम र निद्रामा । निद्रा नपुगे शरीरको चालमा रोकावट हुन्छ । रात र निद्रा त दुइजना सौता २ जस्तो बनेका छन् मेरालागि, जो संगै हुन मान्दैनन् ।  बिहान सबेरै मोवाईलको भाले कराउछ र भन्छ छिटो उठ । आलाराम भालेको कराईको दिग्दारि । सबैभन्दा ठुलो सत्रु त्यहि लाग्छ , जो बिहाना चिच्याएर निद्राको अन्त्यस्टि गरिदिन्छ ।

ब्यक्ति ब्यक्ति बिशेष पनि फरक छन जिवनका आयाम र अर्थाइ , रत हरेकको सोच र जीवन जिउने तरिका पनि फरक छ । कोरियामा हामिले भोग्ने र अनुभव गरेको जिन्दगि , मेसिन जिन्दगि हो ।  जब आलराम भाले बास्छ नि त्यसपछि त झन बढि सुत्न मन लाग्छ उता नेपालमा र यताको पहिलो फरक यहि गाउँतिर नौ बजे सम्म फर्कि फर्कि सुतेको त्यो दिन । आमाले उठ भनेर तीन चार चोटि आग्रह गर्दा चिर निद्रामा परे झै गरेर , इन्तु न चिन्तुको अभिनय गरेको दिन याद आउछ । ओछ्यान मै चिया लिएर उठ, चिया खा भन्दा उठ्न नमानि चिया भरि झिंगा स्विमिङ गर्थे , त्यो एउटा अतीत बनेको छ र त्यहि संझनाहरु मनमा स्विमिङ गरिरहेछन ।

आमा सधै भन्नू हुन्थ्यो निद्रा स्वास्थ्यको लागि फाइदा हो तर धेरै निद्रा अलछिन पनि हो ।लछिन र अलछिन उहाको भाषा म बुझ्दिन तर राति छिटो सुत्नु र बिहान छिटो उठ्नु स्वास्थ्यका लागि फाईदाजनक हो । रातभरि उपन्यास र रसरंग पढेर कतै फोनमा जिस्किएर सिंगो रातलाइ अर्थहिन बनाईने ति दिनहरु ,बिद्यालयका पाठ्यक्रम पढ्दा चाहिँ हाइ आईहाल्ने । यस्तो पनि लाग्थ्यो कि हामिले पढ्ने किताबभित्र निद्राको आखोति छ । जब निद्रा लाग्दैनथ्यो किताब खोलेर यसो हेर्यौ भने हाइ आईहाल्ने निद्राले आखा टालिने हुन्थ्यो । तर आजकाल किताब हेर्न मन लाग्दैन मानौ कि किताबका पान्नामा भुत बसेको छ ।

हाम्रा आमा हजुरआमाहरु बिहानै उठ्ने बुहारिलाई लक्षणकि बुहारि भन्थे। त्यो घर आगान दैलो कुचो पानी पधेरो ,घाँस दाउरा र मेलापातको चापले बिहानै उठ्नु पर्थ्यो पनि । हुन पनि रातमा छिटो सुत्नु र बिहानै छिटो उठेर ताजा हावा खानुमा ठुलो फाइदा पनि छ । नानीको बानि फाल्न कठिन हुन्छ । त्यसैले बानीले पनि शरीर र जिवनको हानी गर्छ । अनलाईन च्याट, भिडियो ,फन्नि सामाग्रि कल यावत चिजतिर रोमलिरहने बानीले निद्रालाइ हमला गरिरहेका छन र निद्राले शरिरमा हमला त्यसैले त शरिरले सारा जिवनमा हमला गरिरहेको छ । जिन्दगिमा सबैभन्दा आलस्य र बेखुसि लाग्ने समय त त्यहि लाग्छ जब आखा मिज्दै जबरजस्त उठ्नुपर्छ ।मानौ बिहाना उठ्नु भनेको युद्द लड्नु हो । सुतार मनलाई परास्त गर्दै आफ्नै मनसंग ठुलो युद्द लड्नुपर्छ त्यो पनि हरेक बिहान ठिक ६ बजे ।सबैभन्दा खिन्न लाग्छ त्यतिबेला ।

हामी कम्पनीका बुहारि पनि परिएन नत छोरा नै परियो। परियो त केवल कामदार । समस्याको युद्दमा हारेर आत्म समर्पण गरि दास बनेका सिपाहि जस्ता । मार्चे रागाको नाक छेडेर बाधे र जता पनि ढल्काउन सके जस्तै बाध्यता र परिस्थितिले एउटा कोठामा सिमित बनाई दिएको छ हामिलाई । मानौ हामी सुगा हौ, पिजडाभित्र थुनिएका । मेसिन प्रिय साथि बनेको छ र आजकाल उस्तै स्वभाव सरेको छ मेसिनको उठबसले ,मानौ कि हामी पनि मेसिन हौ र साथि पनि मेसिन । मेसिनले समय परिधि र आफ्नो कर्तव्यबोधको ठेलि सिकाएको छ । मेसिनले उत्पादन संगै मानविय जिवनमा अंग कै काम गरेको छ तर त्यहि मेसिनले मानविय स्वभाव हरण गरेको छ । पाग्रा र ब्लेट प्लेटमा च्यापिएका हात औलाहरु जस्तै इच्छाहरु पनि अचटिएका छन । माया, मंमता ,घोलमेल र भावनामा तिब्र बदलभाव गरिदिएको छ ।

उठ्यो ५ मिनेट मै दात रगट्यो । थुतुनोमा पानी पार्यो र कम्पनिका नम्बरि खोल भिरि हानियो काममा ।
जहाँ फलामको मेसिन छ र त्यहि फलामको मेसिनमा हाड छालाको अर्को मेसिन पनि थपिन्छ त्यो म र महरु हौ ।शरिर र मेसिनमा केहि कुरामा फरक छ तर धेरै कुरा समान छ । मानिसले मेसिन बनायो तर। त्यहि मेसिनले मान्छेलाइ दास र नोकर पनि बनायो । निर्जीव मेसिन बोल्दैन। न उ दुख्यो मर्यो र छिर्यो नै भन्छ । एउटा जिम्मेवारिमा हेलिएको मान्छे पनि त्यहि मेसिन जस्तै रहेछ साथि । थकान लाग्दा पनि थाकेको कुरा भुले जस्तो गर्नुपर्ने । हैन म ठिक छु , दुखेको मेरो गरिबि र बाध्यता हो । दुखेको बहानामा थकानलाई पर हट भन्दै खिस्स हासेर मेसिन मसार्नु नै पर्छ ।

पैसा र बिबसतामा बेचिएका लाख नेपाली हाड छाला मेसिनहरु बिश्वका धेरै ठाउमा अहिले चलिरहेका छन । बेचिएको शरीर नामको मेसिन दुखेको हो । दुख लाग्दा पनि दुखि भएको कुरा भुलेर मौनतामा खुसिका चंगा उडाइरनु एउटा बाध्यता जो छ । नेपालमा उत्पादन भएका नेपाली मेसिन धेरै देशहरुमा उत्पादनको अभिभारा लिएका छन । तर सिन्किको मोलमा बेचिएका छन। स्वदेश मै प्रयोगहिन बनाईएर । सिरेगि (फोहोर) ठानिए पनि बिदेशमा उत्पादनको अभिभारा बोकेका छन।

मेसिन एउटा कृतिम चिज तर उसको कार्यक्षमताको आयु अनुसार उ जन्मिने काम गर्ने । मेसिन जस्तै मानव जीवन पनि पुरापुर मेसिन जिन्दगि बाचिरहेछन । त्यहा अन्य चिजका लागि समय अपुग छ समय प्रतिबन्दित छ। मानौ त्यो ठाउँ मन्दिर हो जहाँ रक्सि प्रतिबन्द लगाएको छ । बिकसित देशका नागरिकहरु । यसो पनि भनौ हामि अहिले बाचेको जिन्दगि मानव जिन्दगि हुँदै होईन, त्यो जिन्दगि कहि कतै पनि मेल खादैन । आफ्नै सास आफ्नो इच्छामा चल्न मनाहि छ । शरीर अंगहरु कुन ठाउमा हुनुपर्ने हो त्यहि ठाउमा छन कि नाई चेक गर्ने समय पनि छैन हामी संग । यन्त्र मानवको यो दुनिया मान्छेहरु यन्त्र भन्दा कमजोर बन्दै छ । मानवियताको जग ११ रेक्टरको भुकम्पले हल्लाए जस्तै भएको छ ।

नट किल्ला र कब्जाहरुको सहि जोड र ब्यबस्थापनको कृतिम मेसिन जस्तै ब्यबस्थापन मानव मेसिनमा हुनु जरुरि छ , तर अस्तब्यबस्ताले मानविय संरचनाको जग हल्लाउदै छ । सधैको भागदौड तर यो भागदौडको दुरि सानो तर निकै कठिन छ । यो शरीर पनि मेसिन कै लवजमा चल्छ एउटा हाड मासुको मसिन । सबैभन्दा प्रिय साथि पनि मेसिन , अन्न पानीर लाखको दाता पनि मेसिन । मान्छेको मन , आवेग र भावना पनि मेसिन जस्तै छन । कसेैको दुख पीडा र कठिनाईमा रुने दुख ब्यक्त गर्ने उछार छैन ।

कोहि बिरामि पर्दा , भेट्न जाने समय छैन र मान्छे भएर पनि मान्छे जस्तै बन्न कठिन छ । पैसा र सपनाले साचोमा राखेको इट्टा जस्तो, त्यहि साचो भन्दा फरक बन्ने अबसर नत इट्टालाई छ ,नत हामिलाई। संसार र हरेक ठाउमा सिमा भन्ने चिज बनाईएको छ । मात्रा भन्ने चिज बनाईएको छ । यदि सिमा र मात्रा भन्ने चिज नबन्दो होत यसले मानव जीवन कति स्वतन्त्र त कति अस्तब्यस्त बनाउथ्यो होला । तर मन र चाहनाको सिमा हुदैन ।जति सोच्न पनि पाईने जति चाहना राख्न पनि पाईने । मान्छे मेसिन बनिराख्दा उसको क्षमता र बाह्य सक्रियता उ भित्रै मर्छ । यो त एक मेसिन जिन्दगि हो । मात्र मेसिन जिन्दगि ।

आफ्नो प्रतिक्रिया दिनुहोस |

ताजा अपडेट

सम्बन्धित शिर्षकहरु
  • तमू धीं कोरियाले आगामी जनवरी ०५ मा “तमू च्यु ल्होसार २०७६” मनाउने ।
  • चुम्लुङ बुसान शाखा र डि.एस.एम.इ. याक्थुङ सयङ् गजेदोले चासोक तङ्नाम मनाउने
  • कोरियामा ‘म्हेनिङ’को शुभकामना आदानप्रदान
  • किरात याक्थुङ चुम्लुङ कोरियाद्वारा महिला सेल्टर सञ्चालन
  • ताजा अपडेट

    ईपिएस

    कोरिया आइपुगेको १७ दिनमै औद्योगिक दुर्घटनामा परि एक नेपालीको मृत्यु

    ईपिएस मार्फत रोजगारीका लागी १७ दिन अघि मात्र दक्षिण कोरिया आएका एक नेपालीको आैधोगिक दृघटनामा परी मृत्यु भएको छ । सुर्खेत पन्चपुरी नगरपालीका २ घर भई हाल दक्षिण कोरियाको थेजनमा रहेको एक कम्पनीमा कार्यरत २३ बर्षिय थिर बहादुर दर्लामी कम्पनिमा काम गर्दै गर्दा ...

    दक्षिण कोरियामा २०२० का लागि न्युनतम तलब वृद्धि

    दक्षिण कोरियामा २०२० का लागि मजदुरको न्युनतम ज्याला निर्धारण गरेको छ । सेजुंग स्थित न्युनतम ज्याला निर्धारण समितिको कार्यालयमा बिहीवार बिहीबार बसेको १२ औ बैठकले मजदुरको ज्याला २.९० प्रतिशात बढाउने निर्णय गरेको हो । निर्णय अनुसार न्युनतम ज्याला २.९०% अर्थात २४० ...

    स्वैच्छिक कम्पनी परिवर्तन गर्न पाउँदा प्रवासी श्रमिकलाई के फाईदा ?

    कोरियामा प्रवासी श्रमिकहरुको संख्या ११ लाख नाघिसकेको छ। हामी प्रवासी श्रमिकहरुलाई कोरिया सरकारले विभिन्न प्रणाली (C4,E1,E2,E3,E4,E5,E6,E7,E9,E10 भिषा) मार्फत ल्याइरहेको छ। यी प्रणालीका समानता(बिशेषता) भनेको प्रवासी श्रमिकहरुले आफुले चाहेको अवस्थामा कम्पनी परिबर्तन र छनोट गर्ने ...

    महिला / बालबालिका

    वमन फर वमन दक्षिण कोरियाको पाँचौ अधिवेशन सम्पन्न अध्यक्षमा रितु श्रेष्ठ

    वमन फर वमन दक्षिण कोरियाको अधिवेशन सम्पन्न भएको छ । आइतबार भएको पाँचौ अधिवेशनबाट अध्यक्षमा रितु श्रेष्ठ निर्वाचित भएकी छिन् । अन्य ...

    कोरियामा वुमन फर वुमन संस्थाको कार्यलाई हेर्दा

    सन २०१० मा केहि सचेत महिलाहरुको पहलमा महिलाको लागि महिला अर्थात वुमन फर वुमन काेरिया भन्ने संस्था खोलिएको थियो। महिला मात्र साधारण सदस्य हुने, ...

    कोरियामा आयोजित एक प्रतिस्पर्धामा नेपाली चेलीले प्रथम स्थान हासिल गरी एक करोड वन जितिन

    दक्षिण कोरियाको हाना बैंकद्धारा आयोजित कोरियनसंग विवाह गरेकी महिलाहरुको प्रतिस्पर्धात्मक कार्यक्रममा नेपाली चेलीले प्रथम स्थान हासिल गरी ...

    पत्रकारितामा नेवार महिला पत्रकारको अवस्था:  नेतृत्व तथा चुनौति

    पत्रकारिताको इतिहासमा नेपालको पर्दापन विक्रम संबत १९५५ मा भयो । सुधासागर म्यागजीनबाट सुरु भएको नेपाली पत्रकारितालाई गोरखापत्रले साप्ताहिक ...

    error: Content is protected !!