ताल्चाले बाध्ने माया


‘ताल्चा झुन्ड्याएर माया बाधिन्छ । पत्याउनु ?’ आफैले आफैसँग प्रश्न गर्यो ।
‘नपत्याउँ । कस्तो कस्तो आफ्नै गाउँको देबीदेउराली भाक्दा त केही भएन ।’
धेरै महिनादेखि नामसान टावर भनिने सोल टावर चढ्नु थियो । दक्षिण कोरियाको राजधानीमा भएको यो टावर न चढ्दा कति चोटी त साथीहरुले उसलाई जिस्काएका थिए । मनमा कता कता इख थियो । जाबो टावर पनि नचढिएला त । बिदाको बेलामा गैदिन्छु । जान्छु भन्दैमा कहाँ मिल्छ र कोरियामा । कहिले साथीभाइ नहुने कहिले अरु नै काम । झन्डै एक बर्ष नै पो भएछ कोरिया आएको । बल्ल आज नामसान चढ्ने साइत जुर्यो ।
टावरमा पुग्ने तरिका धेरै रहेछन् । गाडी, केवल सजिला उपाय भए । पैदल अलि अप्ठ्यारो । ऊसँग गएका साथीहरुले केवलकार चढेरै नामसान जाने भए । उसले हिडेरै जाने कुरा गर्यो । साथीहरुले उसको कुरा मानेनन् । उसले साथीहरुको । टावरमै जो अघि भए पनि कुरेर बस्ने सल्लाह भो । एक्लै नामसानको उकालो लाग्यो ।
टावर मान्छे नै मान्छे छन् । आइतबार भएर होला । धेरैको काम हुँदैन । बिदाको बेला ।
‘यो ताल्चा झुन्ड्याए आफ्नो माया अमर हुन्छ ।’ ताल्चा बेच्नेले भन्यो ।
एक मनमा त किनेर झुन्ड्याउन मन लाग्यो । फेरी सोच्यो भैगयो ।
*****
ऊ र उर्मिला एउटै स्कुल पढ्थे । ऊ उर्मिला भन्दा दुई कक्षाले सिनियर थियो । उनीहरु साथी थिए । गाउँबाट स्कुल अलि टाढै थियो । गाउँबाट सिधै ओरालो झर्नु पर्ने अनि सिधै उकालो चढ्नु पर्ने । अनि मात्रै स्कुल । उकालो बाटोको बीचमा चौतारो र धारो थियो । त्यही धारा र चौतारा उनीहरु भेट्ने थलो थियो ।
पहिले पहिले पानी पिउन र ओरालो झरेको थकाइ मार्न ऊ चौतारोमा बस्थ्यो । उर्मिला अलि ढिलो आउँथी । पानी पिउँथी । घरको स्कुलको कुरा गर्थी । अनि सँगै स्कुल जान्थे । सधै उनै पहिले चौतारामा पुग्थ्यो । केही गरि ऊ पहिले नपुग्दा उर्मिला पर्खन्थि । यो पर्खाइ अलि पछि दुबैलाई रमाइलो लाग्न लाग्यो ।
ऊ आठ कक्षा पास गरेर नौमा पुग्यो उर्मिला सातमा । उर्मिला काली काली भए नी ज्यान मिलेकी केटी थिइ । वा भनि नहाले पनि छ्या भन्ने खाल कि थिइन । राम्री थिइ । ऊसलाई कता कता उर्मिला मन पर्न थाल्यो । मनको कुरा कसरी भन्ने ? आँट गर्नु पर्ला । एक्लै हुँदा जहिले पनि यस्तै सोच्थ्यो । उर्मिला भेट भए पछि मनको कुरा भन्ने आँट गर्दैनथ्यो ।
ऊ स्कुलको राम्रै पढ्ने बिद्यार्थी थियो । उसको अरु विषय भन्दा राम्रो अंग्रेजी थियो ।
एक दिन उर्मिलाले उसलाई जाँचमा आउन सक्ने ‘एस’े सिकाइ दिन भन्यो । ‘सबै कुरा एक छिन धारामा बसेर सिकाउन सकिदैन ।’ उसले उर्मिलालाई सम्झयो ।
‘यो कपिमा लेखेर भोली ल्याउ दिनु न ।’ हातको कापी ऊ तिर सोझियो ।
‘हुन्छ ।’ आज्ञाकारि छात्र झै बोल्यो । ‘के के बिषयमा लेख्नु पर्छ ?’ उसले थप्दै सोध्यो ।
‘तंपाईलाई जुन जुन ठीक लाग्छ लेखेर ल्याइ दिनु न ।’ अलि मस्किदै भनि ।
बेलुकी घरमा अरु केही काम नगरी ऊ लेख्न बस्यो । ‘नेपाली ग्रेट फेस्टिभल दशै’ शीर्षकमा एउटा एसे लेख्यो । अनि त्यही कपिको बीचमा आफ्नो मनको कुरा पनि लेख्ने बिचार गर्यो । कसरी लेख्ने ? के लेख्ने ? सोच्दा सोच्दा ऊ निदायो । भोली पल्ट अरु दिन झै चोतारीमा भेटिए ।
‘कपि खै ?’ उर्मिलाले भेटिने बितिकै भनि ।
‘अलि लेखि भ्याइन । भोलीसम्म सक्छुहोला । अनि ल्याइ दिउँला ।’ उसले पन्छिदै उतर दियो ।
‘हुन्छ । मैले के भनेको छु र ? राम्ररी लेखेर ल्याइदिनु बरु ।’ उर्मिलाले थपि ।
स्कुलबाट घर पुग्यो । खाजासँगै लेख्न बस्यो ।
सम्बोधन के गर्नु ? साथी भनौ कि ? प्यारी भनौ कि ? उसले धेरै सोच्यो । होस साथी नै लेख्छु ।
लामो गन्थन मन्थनसँगै उसले मन पराउने कुरा लेख्यो । जीवन भर बाँच्न चाहेको लेख्यो । खोजी खोजी सम्झी सम्झी तीनचार वटा सानो सानो मुक्तक पनि लेख्यो । अनि भोलीको प्रतिक्षा गर्यो ।
भोली त्यसरी नै चौतारीमा भेटिए । उसले डराई डराई कपि दियो । उर्मिलाले केही नहेरी कपि झोलामा राखि । दिन भरि स्कुलमा पढाई तिर उसको ध्यान नै गएन । उर्मिलाका साथीहरुले कपि हेर्ने हुन कि ? उर्मिलाले नै पो नराम्रो मान्ने हो कि ? डर जस्तो चिन्ता जस्तो सबै उसमा दिन भरि नै भैरह्यो ।
केही भएन । भोली पल्ट चौतारीमा त केही भन्ने हो कि ? ऊ फेरी डरायो । हिजो जस्तै चौतारीमा आजको भेट सामान्य भो । उर्मिलाले केही कुरा गरिन ।
त्यत्रो रात रात भरि सोचेर लेखेरको बेकार भो । कपि दिएको पर्सि पल्ट पनि केही नभने पछि उसले सोच्यो ।
चौथो दिन चौतारीमा उर्मिला अघि देखि बसेकि थिइ । सानो पट्याएको कपिको पाना उसलाई हातमा दिइ । थोरै हास्तै भनि ‘यो उत्तर ।’
दुबै नबोली स्कुल पुगे । उसले आज पनि पढाको केही बुझेन । खाली घरि घरि उर्मिलाले दिएको पानामा हात पुर्याइ बस्यो ।
सासै नफेरी घर पुग्यो । अनि एकान्तमा पाना हेर्यो । राम्रो अक्षरमा उर्मिलाले पनि साथी नै लेखेकी थिए ।
*****
धेरै बर्ष बित्यो । दुबैले जीवनका जगतका गफ गरे । दोलखाको भिमसेन मन्दिर पुगे । भाकल गरे । जीवन दुःखसुख जे भए पनिसँगै काट्ने कसम खाए । कालिञ्चोक पुगे । भिमसेनलाई झै उस्तै बाचाकसम दोहोरिए । उसले २५ बर्षमा टेक्यो । सानोतिनो आम्दानी गर्ने भयो । अनि बिहे गर्न चाहेको कुरा गर्यो । उर्मिलाले केही भनिन । फेरी उसले बिहेको कुरा भन्यो । उर्मिलाले टारी नै रही । अलि पछि एक्कासी काठमाडौको धनिसँग उर्मिलाले बिहे गरि ।
ऊ अनेक गरेर कोरियन भाषा पढ्यो । पास गर्यो । दुई बर्ष कुर्यो । अनि दक्षिण कोरिया आयो । उसले त्यही बेला सिकेको हो भाकल गरेर ताल्चा मारेर माया हुँदैन । ताल्चा झुन्ड्याएर माया हुने भए । ऊ फिस्स हास्यो ।

[email protected]

 

आफ्नो प्रतिक्रिया दिनुहोस |

ताजा अपडेट

सम्बन्धित शिर्षकहरु
  • सोनाम ल्होछार बृहत साँस्कृतिक कार्यक्रमको समिक्षा एवं आयव्यय सार्वजनिक गरिने
  • इलामेली समाज दक्षिण कोरियाद्वारा १० पालिकामा स्वास्थ्य सामाग्री वितरण
  • इलामेली समाज दक्षिण कोरियाद्वारा १० पालिकामा स्वास्थ्य सामाग्री वितरण
  • कोरियाको चर्चित सिनेमा हल CGV मा “डिग्री माईला”
  • ताजा अपडेट

    ईपिएस

    वन र सेवा क्षेत्रमा पनि कोरियाले नेपाली श्रमिक ल्याउने

    अनलाइन खबर दक्षिण कोरियाले यो वर्ष (सन् २०२४)देखि रोजगार अनुमति प्रणाली (ईपीएस)मार्फत थप ३ वटा क्षेत्रमा पनि नेपाली श्रमिक लिन थाल्ने भएको छ । कोरियाली सरकारले नेपालबाट वन क्षेत्र, सेवा क्षेत्र र रुट इन्डष्ट्री क्षेत्रमा पनि श्रमिक ल्याउने भएको हो । अहिले कृषि, ...

    एम टि यूको प्रतिनिधि सभा बैठक सम्पन्न, WPS को लागि संघर्ष गरिने

    प्रवासी श्रमिकहरुको अधिकारको निम्ति आवाज उठाउँदै आएको संस्था प्रवासी श्रमिक युनियन MTU दक्षिण कोरियाको प्रतिनिधि सभा बैठक २०२४ सम्पन्न भएको छ। सौल स्थित कोरियन प्रजातान्त्रिक श्रमिक महासंघ (केसिटियू) को हलमा सम्पन्न सभाले गतवर्षको गतिविधिहरुमाथि छलफल एवम ...

    राजु लामाको मंगोलियन हार्ट ब्याण्डले कोरिया तताउने निश्चित

    दक्षिण कोरियाको महान चाड सलनालको अवसरमा हुने ४ दिने लामो बिदाको पहिलो दिन फेब्रुअरी ९ तारिख नेपालको सुप्रसिद्ध गायक राजु लामाको मंगोलियन हार्ट व्याण्डको लाईभ कन्सर्टले कोरियाको माईनस डिग्रीको चिसो मौसममा नेपाली गीत संगीत मार्फत नेपाली माहोल तताउने निश्चित ...

    महिला / बालबालिका

    कोरियामा निर्मलाको अत्माहत्याले उब्जाएको प्रश्न

    मञ्जु गुरुङ ,, " म्याम म यहाँबाट निस्कन चाहन्छु । साइन मागेको पनि दिदैन । इलिगल बनाइदिन्छु भन्छ । काम पनि दिदैन । नेपालबाट आएको ६ महिना भयो । रिन ...

    कोरियामा महिलाका लागि महिलाका अध्यक्षमा पार्वती

    दक्षिण कोरियामा नेपाली महिलाहरुद्धारा संगठित महिलाको लागि महिला नाम संस्थाको अध्यक्षमा व्यवसायी तथा समाजसेवी पार्वती मोक्तान चयन भएका छन् । ...

    कोरियामा निबन्ध प्रतियोगितामा उत्कृष्ठ पुरस्कार प्राप्त लेख

    अलबिदा आमा -बाला राई निद्रामै थिएँ, म्यासेन्जरमा आएको फोनको घण्टीले ब्युझिएँ । हतार उठेर सिरानीनिर राखेको फोन तानें बिहानको छ बज्नै लागेको ...

    एनआरएन कोरियाले जुम मार्फत तिज मनाए

    एनआरएनए दक्षिण कोरियाले महिलाहरुको ठूलो चाड तिजलाई जुम मार्फत छलफल गरी मनाएका छन् । एनआरएन महिला संयोजकको नेतृत्वमा शुभकामना आदन प्रदान तथा ...