‘यन्त्रमानव’


कोरिया डायरी (कथा) ,

टिङ टिङ टिङ …..

सधैं झैं आजपनि घन्टी लाग्यो । हुनत आजको घन्टीको आवाज पनि हिजो अस्ति जस्तै हो तर मलाईभने आज अलिक अनौठो लाग्दैछ ।

उदास र खुुसी भरिएको यौटा बोझिलो दोमनले म सामुन्नेमा अघी भर्खरसम्म आफैंले काम गरेको मेसिनतिर हेर्छु । एकाएक बढ अनौठो देखिन्छ मेसिन ।

आँखा घुमाएर भित्तातिरको घडिमा हेर्छु । उ आफ्नै बाटोमा कुदिरहेको छ । घडिको कुदाईसङ्गै म तन्द्राबाट बिंउझेझै हुन्छु र एकाएक पुग्छु चार बर्ष दस महिना अघीको परिबेसमा ।

मलाई पहिलोपल्ट साहुले काममा लगाउनुभन्दा पहिले सामुन्नेको यहि मेसिन र त्यहि भित्ताको घडिसङ्ग परिचय गराँउदै भनेथ्यो “मान्छे भनेको कहिल्यै नथाक्ने यो मेसिनजस्तै हुनुपर्छ अनि त्यो भित्ताको घडिजस्तै चलायमान ” ।

कोरियाको प्रबेससङ्गै यहाँको बिबास देखेर दङ्ग परेको मलाई साहुको कुराले झन दङ्ग बनाउछ ।  सम्झन्छु मेहनत र लगनसिलतालेनै त हो सफलताको सिखर चुम्ने भनेको । मलाई साहुको कुरा होजस्तै लाग्छ । तत्कालै सहमतिको मुन्टो हल्लाएर काममा लाग्छु।

***
कामगर्ने कोठा बाहिरपट्टी सङ्गै भित्ता जोडाईएर राखिएको कन्टेनरभित्र  हाम्रो बास बस्ने र पकाईखाने ठाँउ छ । म कोठामा आँउछु । साथिहरू कोहि नुहाँउदै छन्, कोहि बिहानलाई खाजा पकाँउदैछन् , कोहि घरमा फोनगरेर आफ्ना परिवार र अर्धाङ्गीनिहरूसङ्ग थकान साट्दैछन्,  कोहिभने ईन्टर्नेट र सामाजीक संजालहरूको काल्पनिक दुनियामा आफुलाई भुलाँउदैछन् ।

मलाईभने हिजो आफैंले भोगेका कोठाको सबै दृष्यहरू आज एकाएक अनौठो लाग्छ ।

कोहिसङ्ग नबोली सुत्नेकोठा सङ्गै जोडिएको भान्साकोठामा छिर्छु र फ्रिज खोल्छु । हप्तादिन अघी हप्ताभरिलाई भनेर ल्याएका रक्सिका बोत्तलहरू आजको भागबाहेक सबै रित्तिएका देख्छु ।

आजलाई भनेर उभ्रिएका दुई बोत्तल रक्सी लिएर ढोकै छेउको मझेरिमा पल्याँटी मार्छु र गिलासमा एक गिलास रक्सी खन्याउछु र स्वाट्ट पार्छु।

थोरै सित्तलता थपिएको हो की? कतै मनको अन्तस्करणबाट सन्तुष्टिको झिनो सहास आँउछ । एकाएक फेरि त्यहि पुरानो दिनमा पुग्छु ।

यो कम्पनिका प्रबेस गरेको चौथो दिन थियो साहुले काममा साह्रै गालि गर्यो । परिवार छोडेर बिरानो परदेशमा आफ्नो पाईताला घीसार्न आईपुगेको मलाई खुट्टामा धारिलो सिसाको काँडो पसेझैं हुन्छ ।  तनावमा देखेर संङ्गै कामगर्ने भेतनामको साथीले रक्सीको गिलास हातमा थमाईदिन्छ । मैले नजानी बेस्वादको रक्सी मुख खुम्च्याँउदै पहिलोपल्ट पिएर नसाको तोडमा निदाउछु ।

त्यो दिनदेखी आजसम्मन मलाई निन्द्रा लगाउन रक्सीको सहारा लिईरहनुपरेको छ ।

“खा न खा यतित” आफु नखाई मेरा भागमा थपिदिने ममि सम्झन्छु ।  “आज सन्चो छैन आराम गर” भनेर अनौ समाउने बुबामो ममता सम्झन्छु ।  सङ्गै, थोरै दिदै, धेरै खाएर धेरै काम गर, बिरामी हुँदा हस्पिटल पुर्याएर रोग को साटो डाक्टरलाई डिस्चार्ज हुने दिन सोध्ने, बिदेशीहरूलाई बहनीमा किनेको गोरूजस्तो सोच्ने साहु सम्झन्छु ।

भक्कानो फुटिहाल्छ । गिलासको रक्सि फेरि स्वाट्ट पार्छु।

रित्तिएको गिलासमा टेबलमाथीको बोत्तलबाट १ गिलास रक्सी  फेरि खन्याँउछु र बिस्तारी एक चुस्की लिन्छु । यत्तिकैमा झल्याँस्स चुरोटको सम्झना आँउछ । गोजी छाम्छु र यौटा निकालेर सल्काँउछु।

निकैबेर सम्म रक्सीको चुस्की र चुरोटको धुवाँ थपिरहन्छु ।

दोस्रो बोत्तलबाट दोस्रो कप रक्सी खन्याएर चुरोट सल्काउन खोज्दा चुरोट सिद्धीएर रित्तो बट्टा मात्र हातमा फेला पार्छु ।

अघी भर्खर मात्र किनेको चुरोट सिद्धीएछ  बर्बराँउछु । बर्बराँउदा बर्बराँउदै  एकाएक मेरो मनमा चुरोटसङ्गको साईनोको सम्झना आँउछ ।

कामगर्न थालेको पहिलो महिना बितेको थियो । म काममा पेलिएर निकै दुब्लाई सकेको थिएँ । निरन्तर मेसिनसङ्ग काम गर्नुपर्ने हुनाले पिसाब फेर्न पनि निस्चित समय हुन्थ्यो । जतिबेलै पिसाबको बहाना पारेर थकाईमार्न पनि नपाईने । प्रत्येक सेकेन्डको निग्रानी राख्ने साहुलाई आँखा छल्ने अर्को बिकल्पको रूपमा मैले चुरोटसङ्ग दोस्ती गरें ।

सुरूवातका दिनहरूमा दिनको एक दुई वटा गर्दा गर्दै आजकाल दिनमा पुरै एक बट्टा (२० खिल्ली) खाईसक्ने भएको छु । हुनत चुरोटले केहि दिदैन रपनि यसको नसा मनमा खिल भएर बसेको छ ।

पैसा हुँदात खालास नहुँदानी? एक्कासी मेरो मनले मैमाथी प्रश्न गर्छ ।

म झसङ्ग हुन्छु र चरोट र रक्सीको हिसाब किताब लगाउन थाल्छु ।

१ बोत्तल रक्सिलाई सरदर १५ सय वन पर्छ।  दिनको दुई बोत्तल अर्थात ३ हजार वन । १ बट्टा चुरोटलाई ५ हजार वन । दिनमा चुरोट र रक्सीमा मेरो ८ हजार वन खर्चहुन्छ । महिनामा दुईलाख चालिस हजार वन र बर्षमा २८ लाख ८० हजार वन अर्थात सरदर २ लाख ५० हजार नेपाली रूपैंयाँ ।

बाफ रे बाफ म तर्सिएर ४ बर्ष १० महिनामा आफुले खाएको चुरोट र रक्सीको एभ्रेज हिसाब गर्न थाल्छु । रू१० लाख भन्दा बेसी? नतिजाले झन् तर्सिन्छु ।

पिउदा पिउदै गरेको गिलासको रक्सी एकाएक मलाई बिषजस्तै लाग्छ । त्यसै छोडेर कोठामा छिर्छु।

साथीहरू सुतिरहेका छन्। उनिहरूलाई भोली बिहानैदेखी मेसिनहरूसङ्ग घोटिनु छ । १० लाख नेपाली धुवाँमा उढाएको अट्यास हटाउन एकबोत्तल चिसो पानी घटघट पीउँछु तर झन् मनमा बाढी आँउछ ।

सम्झन्छु बुबाले १० हजार ऋण तिर्न नसकेर साहुले ब्याजको साटो मंसिरमा खलाबाटै आधा रास धान उठाएर लगेको । १० लाखले १० वटा भैंसी पालेर महिनामै लाखौं कमाउन सकिने थियो । परिवार सङ्गै बसेर हाँसिखुसी दिनहरू काटिने थियो । ममिले यौटा सुनको चुराको रहर गर्दा बुबाले किन्न नसकेको पनि सम्झन्छु। छोराको भबिस्य बन्छ भनेर खेतै धीतो राखेर मलाई परदेश पठाएको पनि सम्झन्छु।

एकाएक चिटचिट पसिना आँउछ । मन उकुसमुकुस हुन्छ। १० लाखको रक्सी र चुरोटको धुवाँले मेरो मनबाट आगोको ज्वाला निस्कन थाल्छ ।

अत्ताल्लिएर आफैंले कामगर्ने ठाँउको मेसिनहरूको भिडमा छिर्छु। एकाएक मेरो नजर मेसिनको सेन्सरमा पर्छ । त्यहि सेन्सरले काम नगरेर आफ्नै दायाँ हातको चोरि अौंला गुमाएको सम्झन्छु ।

टिकटिक… आवाजले पछाडि फर्केको मेरा नजर भित्ताको घडिमा थुर्छ । साहुको त्यहि “मान्छे भनेको कहिल्यै नथाक्ने यो मेसिनजस्तै हुनुपर्छ अनि त्यो भित्ताको घडिजस्तै चलायमान ” पुरानो बाणी भेल बनेर मस्तिष्कमा बाढी आँउछ ।

आज ठिक चार बर्ष दस महिना पछि साहुको उक्त चलायमान हुने कुरा झुटो साबित भएझैं लाग्छ ।

अनोठो पाराले निकैबेर मेसिनलाई सुम्सुम्याई रहन्छु ।

उबेला साहुले मलाई यो मेसिनजस्तै चलायमान हुनु नभनेर घुमाउरो पाराले यो निर्जीव मेसिन जस्तै हुनु भनेको रहेछ ।
यहाँ मान्छेहरूलाई मेसिनले चलाउछ र मान्छेहरू चुपचाप मेसिनको ईसारामा काम गरिरहन्छन् ।

सम्झन्छु आफुसङ्ग कामगर्ने कोरियनहरूको जिन्दगी ।

बिहान घाम झुल्कनुभन्दा अघी र राती जुन नझुल्किउन्जेल उनिहरू अघोसित मेसिन बन्छन् । उनिहरूलाई फुर्सद हुँदैन पसिना पुस्न । फुर्सद हुँदैन पिसाब फेर्न । बिर्सिएर आफैंलाई जन्मदिने बुबाआमा साहुलाई भगवान सम्झन्छन् ।

फेरि कल्पनामा डुब्छु। आखिर के होलान यिनीहरू? मान्छे भएत गल्नुपर्ने? थाक्नुपर्ने? भोक प्यास लाग्नुपर्ने ?

अनि फेरि मेसिनतिर हेर्छु । जव सुईज दवाएपछि फेरि नदबाउन्जेल चल्ने मेसिनजस्तै कोरियनहरू पनि मानव नभएर यन्त्र भएको आभास हुन्छ ।

आफैं बुझेजस्तो गर्छु यहाँ त मान्छेहरू मेसिन भएका छन् र मेसिनहरू मान्छे ।

सोच्छु पैसाको पछि लागेर आफुलाई यन्त्र बनाँउदा हातको यौटा औला गुमाएको म मानव नभएर यन्त्रबाट स्वचलित यन्त्रमानवपो हुँदै रहेंछु ।

कामगर्ने कोठामा मेसिनसंग बस्नमनलाग्दैन ।

बाहिर निस्कन्छु र आकासतिर हेर्छु। धुवाँको मुस्लो कुहिरो बनेर नाचेजस्तो लाग्छ ।

अलिपर सडकमा निस्कन्छु र सडक पारिपट्टी रहेको यौटा कारखानामा काम भईरहेको हेर्दै सम्झन्छु । यहाँत सुत्ने फुर्सद पनि छैन । यहाँका आधा जनताले घामको मुहार देख्छन् र आधा जनताले भने जुनको मुहार । आधा उठेको बेला आधा सुत्छ । चाहे दिउसो होस या रात ।

अनायासै पाईला अगाडी बढाउँछु। सडकछेउका कारखानाहरूमा पसिनासरि भएर फलामसंग घोटिरहेका बिदेशीनागरिकहरू हेर्छु । कल्पन पुग्छु उनिहरूको पसिनामा मुस्कुराएको उनिहरूको परिवार ।

बेतालले पाईला अघाडी बढाई रहन्छु  ।

मेरो नजरमा यौटा रात्री बजार देखापर्छ त्यतै लम्कन्छु ।

जवानीको प्यास बेस्यासङ्ग मेटेर कोठिबाट निस्कदैगरेको यौटा बिदेशी अधबैंशे मेरै कुममा ठोकिएर जान्छ । उसको सरिरबाट बेस्याले दलेको अत्तर गनाईरहन्छ । त्यो अत्तरसङ्ग म त्यहि बेदेशीको काम र मेहनत सम्झन्छु। सम्झन्छु उसको परिवारको धैर्यता अनि पलभरमै महिनौको कमाई कुम्ल्याउने बेस्या ।

हिंडिरहेका मेरा नजर बजारपछि  पार्कमा पर्छन् ।

गलेजस्तो लागेर पार्कको बेन्चमा बस्छु । सामुन्नेमा यौटा रूखको हाँगामा केहि झुण्डिएजस्तो लाग्छ । एकाएक म ६ महिनाअघी कामको तनावले मानसिक संतुलन गुमाएर आत्माहत्य गरेको साथी सम्झन्छु । सम्झन्छु  त्यहि साथीसंग नेपालमा बिताएको पल,  उसको परिवार । मन झन् खिन्न हुन्छ ।

एक्कासि यहाँको हावा र परिबेसले  गला अठ्याए जस्तो लाग्छ । हप्तादिन घुमेर घर जान्छु भनेर छुट्टी लिएको मलाई भोलिपल्टै घरफर्कन मनलाग्छ । तिन महिना पछि फेरि कमिटेड वर्कसमा आउन लिएको लेवरकन्ट्याकको कागज च्यातेर फाल्न मन लाग्छ । एकाएक फेरि कोरियामा मेसिन हुने सपना मर्छ । अरू सिप नसिकेपनि कोरियाबाट मेहनत सिकेको मलाई देशमा कयौं सम्भावनाहरू रहेको सहास पलाँउछ ।

मनभरि उत्साह लिएर कोठामा आँउछु साथिहरू निदाईरहेका हुन्छन् सिरानेसङ्गै ठूलठूला सपना छातिमाथी लुकाएर ।

मलाई साथीहरूको सपना बिथोल्न मन लाग्दैन ।

सरक्क मझेरिमा बिच्छ्याईएको आफ्नो बिस्तारामा पल्टन्छु र झकाउन खोज्छु।

यत्तिकैमा बिहान उठ्ने जनाउ घन्टी बज्छ । टिङ टिङ टिङ…..

आफ्नो प्रतिक्रिया दिनुहोस |

ताजा अपडेट

सम्बन्धित शिर्षकहरु
  • पूर्वाञ्चल सरोकार समाजले छुसकको कार्यक्रम बाँडफाँड तथा संयुक्त कार्यालय उद्घाटन गर्दै
  • सोनाम ल्होछार बृहत साँस्कृतिक कार्यक्रमको समिक्षा एवं आयव्यय सार्वजनिक गरिने
  • इलामेली समाज दक्षिण कोरियाद्वारा १० पालिकामा स्वास्थ्य सामाग्री वितरण
  • इलामेली समाज दक्षिण कोरियाद्वारा १० पालिकामा स्वास्थ्य सामाग्री वितरण
  • ताजा अपडेट

    ईपिएस

    वन र सेवा क्षेत्रमा पनि कोरियाले नेपाली श्रमिक ल्याउने

    अनलाइन खबर दक्षिण कोरियाले यो वर्ष (सन् २०२४)देखि रोजगार अनुमति प्रणाली (ईपीएस)मार्फत थप ३ वटा क्षेत्रमा पनि नेपाली श्रमिक लिन थाल्ने भएको छ । कोरियाली सरकारले नेपालबाट वन क्षेत्र, सेवा क्षेत्र र रुट इन्डष्ट्री क्षेत्रमा पनि श्रमिक ल्याउने भएको हो । अहिले कृषि, ...

    एम टि यूको प्रतिनिधि सभा बैठक सम्पन्न, WPS को लागि संघर्ष गरिने

    प्रवासी श्रमिकहरुको अधिकारको निम्ति आवाज उठाउँदै आएको संस्था प्रवासी श्रमिक युनियन MTU दक्षिण कोरियाको प्रतिनिधि सभा बैठक २०२४ सम्पन्न भएको छ। सौल स्थित कोरियन प्रजातान्त्रिक श्रमिक महासंघ (केसिटियू) को हलमा सम्पन्न सभाले गतवर्षको गतिविधिहरुमाथि छलफल एवम ...

    राजु लामाको मंगोलियन हार्ट ब्याण्डले कोरिया तताउने निश्चित

    दक्षिण कोरियाको महान चाड सलनालको अवसरमा हुने ४ दिने लामो बिदाको पहिलो दिन फेब्रुअरी ९ तारिख नेपालको सुप्रसिद्ध गायक राजु लामाको मंगोलियन हार्ट व्याण्डको लाईभ कन्सर्टले कोरियाको माईनस डिग्रीको चिसो मौसममा नेपाली गीत संगीत मार्फत नेपाली माहोल तताउने निश्चित ...

    महिला / बालबालिका

    कोरियामा निर्मलाको अत्माहत्याले उब्जाएको प्रश्न

    मञ्जु गुरुङ ,, " म्याम म यहाँबाट निस्कन चाहन्छु । साइन मागेको पनि दिदैन । इलिगल बनाइदिन्छु भन्छ । काम पनि दिदैन । नेपालबाट आएको ६ महिना भयो । रिन ...

    कोरियामा महिलाका लागि महिलाका अध्यक्षमा पार्वती

    दक्षिण कोरियामा नेपाली महिलाहरुद्धारा संगठित महिलाको लागि महिला नाम संस्थाको अध्यक्षमा व्यवसायी तथा समाजसेवी पार्वती मोक्तान चयन भएका छन् । ...

    कोरियामा निबन्ध प्रतियोगितामा उत्कृष्ठ पुरस्कार प्राप्त लेख

    अलबिदा आमा -बाला राई निद्रामै थिएँ, म्यासेन्जरमा आएको फोनको घण्टीले ब्युझिएँ । हतार उठेर सिरानीनिर राखेको फोन तानें बिहानको छ बज्नै लागेको ...

    एनआरएन कोरियाले जुम मार्फत तिज मनाए

    एनआरएनए दक्षिण कोरियाले महिलाहरुको ठूलो चाड तिजलाई जुम मार्फत छलफल गरी मनाएका छन् । एनआरएन महिला संयोजकको नेतृत्वमा शुभकामना आदन प्रदान तथा ...