‘पुस २० गते र मेरो दर्जिलीङ् भ्रमण’

नेपालमै रोजगार नमिलेपछि ‘बले’ रोजगार गर्न भन्दै मुग्लान (भारत) पसेको रहेछ । एकदिन बलेलाई बाटोमा हिँड्दा हिँड्दै दिसा लाग्यो । बले निकै आत्तियो । नयाँ ठाउँ र भाषाको समस्याले उसले शौचालय पत्त लगाउन सकेन । अनि एउटा कालो प्लाष्टिकमा दिसा गरेर हातमा झुण्ड्याएर बले हिँड्दै थियो । त्यत्तिकैमा एकजना आधाबैंसे आईमाईले चोर चोर भनेर बलेलाई खेद्यो । त्यसपछि अरु मानिसहरु पनि बलेको पछि लागे । धेरैजना भएपछि बले समातियो । बलेले भाषाको समस्या भएपछि बोलि र्फकाउन सकेनन् । उनीहरुले बलेको प्लाष्टिक खोसेर जोखे २ केजी पुगेन, नपुगेपछि बलेलाई सबैले अरु सामान कता लगिस् भनेर सोधियो । बले अक्क न बक्क परे ।

त्यसपछि बले चोर नै साबित भयो र भक्कु चुटाई भेट्यो । किनकी आईमाईको २ केजीको प्लाष्टिकको झोला अरु कसैले उडाईदिएको रहेछ । अब बले हप्ता दिनमै गाउँ फर्किएछ । गाउँ फर्किएर साथीहरुसँग भेट भएछ । त्यत्तिकैमा हर्कले सोधेछ, ‘ए बले तँत पैसा कमाउने भनेर ईन्डिया गाको थिईस् त ?’ बलेले उत्तर दिएछ ‘हेर कटा हो मत भक्कु पिर्टाइ खाएर फर्किएँ यार ईन्डियाबाट !’ फेरि सुन्दरले बिचमै सोध्यो किन पिटाई भेटिस्त हुम् ? बलेको उत्तर थियो ‘साला ईण्डियामात २ केजी दिसा गर्न सकेन भने भक्कु चुुटाई भेट्दो रहेछ यार । मत दिसा गरेर प्लाष्टिकमा लिएर हिँड्दै थिए बिचमै मलाई समातेर दिसाको प्लाष्टिक तौलिए अनि १ पाउ मात्रै भयो त्यसपछि २ केजी नपुगेको भन्दै चुट्नु चुटे ।’

मेरो चुड्किला भ्याई नसक्दै अटसमटस गरेर दार्जिलीङ् बजारबाट ईलाम पशुपतीनगर तर्फ गुडिरहेको पिक अप भ्याभित्र गललल्ल हाँसो फैलियो । विस २०६४ साल पौषको २० गते, हामी दार्जिलीङ्को २ दिन एक रातको छोटो भ्रमणलाई टुङ्ग्याएर त्यो दिनको गन्तव्य धरानतर्फ हुईकिदै थियौं । दुई दिनको दार्जिलीङ् बसाईमा हामीले गङ्गामय पार्क, रक गार्डेन, सनराईज, बौद्ध गुम्बा, हिल टावर र त्यहाँका विभिन्न चिया बगानहरु समेत घुमिसकेका थियौं । दार्जिलिङ्मा बोलिने मिठो नेपाली भाषा, त्यहाँ पर्यटकलाई गरिने व्यवहार, पहाडको छुकछुके रेल, डाँडाकाँडा अनि पाखामै बसेको शहरको दृष्य र नेपाली रहनसहनले साँच्चै नै हामीलाई अझै १÷२ दिनको बसाई लम्ब्याउन रहर थियो । तर हामीसँग समय र बजेडको अभाव थियो । त्यसैले हामीले दार्जिलीङ्मा घुम्नै पर्ने ठाउँ मिरिक नघुमेरै त्यो दिन धरानको यात्रा तय गरेका थियौं ।

साथीहरु दार्जिलीङ्लाई मिस गर्ने पक्षमा थिएनन् । तर हामी दार्जिलङ् िछोड्नैपर्ने बाध्यतामा पुगिसकेका थियौं । बाध्यतामा सबै सुस्ताउन थालेका थिए । त्यहि सुस्ताएको माहोल तताउन मैले भेज र हाफ–नन्भेजवाला जोक्सहरु सुनाउन थालेको थिएँ । आफैले सिर्जना नगरे पनि साभारवाला जोक्स मसँग टन्नै थिए । क्रमैसँग झण्डै आधा दर्जन भन्दा बढि जोक्सहरु मैले पस्किएँ । र बिच बिचमा क्यारिकेचर पनि गरेँ । साँच्चिकै माहोल तात्तीयो । हामी दोस्रो भ्यानमा थियौं केहि साथीहरु अघिल्लो भ्यानमा थिए । म सवार भ्यानमा भएका प्रिया, माया, ज्ञानु, अनि, प्रदिप, विदुर, मनोज लगायत सबै जनालाई मैले पेट मिची मिची हँसाउन सफल भएँे । बस् उनीहरु पनि हाँसेर मलाई साथ दिए । त्यत्तिकैमा प्रियाले बीचमा फ्याट्ट भनिहाली ‘साथीहरु आज हामी धेरै हाँस्यौं अब नहाँसौं, हाँसेको दिनमा रुनु पनि पर्छरे ! हाम्री बुढी आमाईले भन्नुभएको ।’ त्यसपछि मैले पनि जोक्स सुनाउन छोडेँ ।

यतिखेर हामी ईलाम पशुपति नगर आईसकेक थियौं । जहाँ हामीलाई पोखराबाटै सँगै गएको माईक्रोबसले पर्खिरहेको थियो । हामीले शिलीगुडीको होटेल महाकालबाट दार्जिलीङ् भ्रमणको लागि लगेको र्दुइवटा पिकअप भ्यान परिवर्तन गरेर अब माईक्रोबस् चढ्यौं । ईलामको चिया बगान घुम्ने र पोज पोजमा फोटो खिच्ने हाम्रो कार्यक्रम पनि सुरु भयो । त्यसपछि फिक्कल बजारतर्फ लाग्यौं । फिक्कल बजारमा फ्रेस छुर्पी पाईदोरहेछ । मेरो ८१ पर्षीय बृद्ध बुबाले छुर्पी निकै रुचाउने हुनाले मैले पनि एक केजी छुर्पी किने । अब यात्रा फेरि अगाडी बढ्यो । झापा जिल्ला प्रवेश हुनासाथ एन्सेलको नेटवर्क दिन थाल्यो । साथीहरु सबैको झोला र खल्तीमा भएका माबाईलहरु बज्न थाले । सबैका आफन्तहरुले यात्राबारे सोध्दै थिए । त्यत्तिकैमा बुधबारे आईपुग्दा मेरो नोकिया ११ सयमा पनि फोन रिङ् बज्यो । मैले फोन उठाएँ, हेलो….. उत्तर आयो ‘हेलो, दाई म मोहन बोलेको, घरमा बाबा सारो बिरामी हुनुहुन्छ तपाँई जहाँ हुनुहुन्छ त्यहिँबाट फर्केर घर आउनुहोस् ।’ मैले उत्तर फर्काएँ ‘जति सक्दो छिटो हस्पिटल पु¥याउनु, म फर्किहाल्छु ।’ बस फोन काटियो ।

अब मेरो यात्राले अर्को मोड लियो । भर्खरैसम्म हाँसिरहेको म एकाएक चुपचाप हुनपुगे । मनमा अनेकन शंका उप–शंकाहरु उब्जिन थाल्यो र त्यसले मलाई जलाउन पनि थाल्यो । अब मसँग माईक्रोबसका झ्यालबाट नजरहरु बाहिर फालेर एकोहोरिनुको बिकल्प रहेन । म त्यति कम्जोर भएँ कि आफ्नै साथीतर्फ समेत फर्किएर गफ गर्न सकिन । मेरा आँखाहरु रसाउन थाले । साथीहरुको अगाडी आँशु लुकाउने कोशिस गरेँ, तर सकिन । बस् आँशु बगिरह्यो । सँगै सिटमा बसेका ‘एनि’ र ‘प्रदीप’ले सोध्न थाले । ‘नोम तिमी किन रोएको ? के खबर आयो घरबाट ?’ मैले स्वर कँपाउदै बाबा बिरामी भएको खबर आएको बताएँ । अब भ्रमणमै रहेका सबै सुस्ताउन थाले । सबैको अनुहार मलिन भयो । अन्तत प्रियाले हजुर आमाको बोलि सापटी लिएर हाँसोको बिच भनेका शब्दहरु ‘धेरै हाँस्ने दिन रुनुपर्छरे’ पनि संयोगले भए पनि यो परिस्थितिमा प्रमाणित सिद्ध भयो ।

अब हामी एउटा कोलहाल बिनाको सन्नाटासँगै ईटहरि आईपुग्यौं । सबै ओर्लिए । चिया नास्ता गर्नतर्फ साथीहरु ब्यस्त हुन थाले । म भने पोखरामा रहनुभएका प्रमिला भाउजुलाई फोन लगाएँ । भाउजुले पनि भाईले जस्तै शब्दहरु दोहो¥याउनुभयो । भन्नुयो ‘बाबु दाई पनि गाउँ जानुभएको छ, बाबा बिरामी हुनुहुन्छ तपाँई छिट्टै फर्किनु ।’ मलाई अब भोक तिर्खा सबै गौंड हुन थाल्यो । परिस्थिति अझ नाजुक हुँदै गए ।

अब म धरानको यात्रा मोडेर पोखरा आउने भएँ । मेरो भ्रमण टोलीमा रहेका मार्ईक्रोबस् चालक र सहयोगी सहित १७ जना सदस्यहरुलाई मैले छोड्नुपर्ने भयो । बलिनधारा आँशुसँगै म ईटहरिबाट काठमाण्डौंको नाईटबस चढेँ । झिमिक्क साँझ प¥यो । साथीहरुलाई रुँदै बसको झ्यालबाट बिदाईका हात हल्लाएँ । यो बस्मा म मुग्लिनसम्म यात्रा गर्नु थियो । ठूलो बस्, थोत्रा सिटहरु, बिराना अनुहारहरु । म बसभित्र सह्रै नराम्रोसँग एक्लिए । कन्डक्टरले सुरुमा मलाई राम्रो सिटमै राखे । तर १०÷१५ मिनटको यात्रापछि त्यहाँ टिकट लिएर अर्को प्यासेन्जर आईपुगे । म अन्तिम सिटमा खेदिएँ । सिटमा सँगै यात्रा गर्ने सहयात्री थिए मैलो अनुहार परेका आधाबैंशे पुरुष । उनले पुरानो खालको छालाको ज्याकेट लगाएका थिए । त्यो ज्याकेट पुरानै भएर होला साह्रै नराम्रो गन्ध आईरहेको थियो । बस् जसोतसो आफुलाई एड्जस्ट गर्नु थियो । बढो दुःखले मुग्लिन आईपुगेँ ।

अब मुग्लिनबाट पोखराको र्नाइट बस चढियो । बिचमै चढेको हुनाले सिट पाउने कुरै थिएन । उतिबेला दुईलाईनको सिटहरुको बिचको कोरिडरमा टुल राख्ने चलन थियो । त्यहि टुलमा बसेर बिहान पोखरा आईपुगे । पोखराबाट गृहजिल्ला स्याङ्जा पुग्न अझ डेढ् घण्टाको बाटो थियो । मन भने अत्तिएर घरमै पुगिसकेको थियो । पौष २१ गते बिहान ८ः३० बजे म जिल्ला सदरमुकाम हुँदै राङ्खोला आईपुगे । यहाँबाट झण्डै एक घण्टाको कच्ची सडकको जीप यात्रापछि मात्रै मेरो पुगिन्छ । जीप बिहानै नछुट्ने भएपछि अत्यास अझ बढेर गयो । जम्मा ११ बजेमात्रै मैले जीप पाएँ । दिनको त्यस्तै १२ः३० बजे म घरमा पुग्न सफल भएँ ।

जब घरमा पुगेँ भाई र भाउजूले भन्नुभए जस्तै त्यहाँ मेरो बुबा बिरामी अवस्थामा बेडमा हुनुहुन्नथ्यो । मेरो बुबा सुत्नुहुने खाट रित्तो थियो । त्यहि पनि अगानमा निकालिएको अवस्थामा थियो । मेरो भाईको कपाल खौरिएर खाली टाउकोमा सेतो फेटा गुथाईएको थियो । मेरा आमा, दुई दिदि र दुई बहिनीहरुको आँखाहरु सुन्निएका थिए । घरमा ईष्टमित्रको जमघट बाक्लो थियो । तैपनि बातावरण एकदम सुनसान थियो । अब यो शोकाकुल बातावरणमा मेरो प्रवेश भयो । र फेरि एक सुनसान बातावरणमा रोदनको कोलाहाल मच्चियो । परिवारका सबै सदस्यहरु मलाई अँगालो कसेर रुन थाले । बस् मैले सजिलै अनुमान लगाए बुबाले संसार छोडेर गाईसक्नुभएछ ।

विद्यार्थी जीवनमा शैक्षिक भ्रमणको अनुभव नगरेको मैले पहिलो पल्ट शैक्षिक भ्रमणको अवसर आफैले मिलाएको थिएँ । म त्यतिबेला पोखरा पृथ्वीनारायण क्याम्पसमा स्नातक तेस्रो वर्षमा अध्ययन गर्थे । लम्जुङ् मञ्जाङ्का प्रदीप गुरुङ् र म एउटै टोल बगर ट्याक्सीचोक नजिकै बस्थ्यौं । उनी स्नातक दोस्रो वर्षमा अध्ययनरत थिए । उनैले मलाई भ्रमणका लागि प्रस्तावा गरेका थिए । सुरुमा मैले आर्थिकको समस्या देखाएर जान सक्दिन भने । तर उसले मलाई चिट्ठा कार्यक्रम छ, चिट्ठा बेचेर पनि जान सकिन्छ भनेपछि मैले मञ्जुरी जनाएँ । अनि झण्डै २५ सयको चिट्ठ बेचेर मैले भ्मणको तयारी गरेको थिएँ । २०६४ साल पौष १८ गते बिहानै हामी दार्जिलिङ्को यात्रा पृथ्वीनारायण क्याम्पस गेटबाट सुरु गरेका थियौं । १९ गते दिउँसो हामी दार्जिलिङ् पुगिसकेका थियौं । ठिक १८ गते साँझ नै बुबालाई घरमा बेडमै सुतिरहँदा हार्टअट्याक्ट भएछ । अनि १९ गते बिहान २ बजे बुबाले मणिपाल शिक्षण अस्पताल पोखराको सघन कक्षमा आफ्नो देह त्याग गर्नुभएछ ।

बुबाले यो संसार छोडेर जानुभएको पनि आज ९ वर्ष पुरै बितेको छ । तै पनि हरेक वर्ष पुस महिनाको मध्यतिर आईपुग्दा सधैं म २०६४ सालकै पुस महिनामै हुन्छु । त्यो भुल्नै नसकिने मेरो जीवनको एउटा क्षण हरेक वर्ष पुस २० गते अनायसै सम्झनामा आईदिन्छ ।


आफ्नो प्रतिकृया दिनुहोस


सम्बन्धीत समाचारहरु:

    भर्खरै...

    फेसबुक

    महिला / बालबालिका

    दोलखाका नशा पीडित सर्मिलाको कोरियामा उपचार

    काठमाण्डौ दोलखा भिमेश्वर नगरपालिकाका प्रमिला र छत्र मुग्राती आफ्नी जेठी छोरीको स्वास्थ्यका कारण क्रमश

    Manju Gurung / November 11, 2016

    प्रत्यक्ष गायनमा रमे गुल्मेली तिज

    सुवन समस्त हिन्दु नारीहरुको महान चाड हरितालिका तीजको अवसर पारेर कोरियामा रहेका गुल्मेली हरुले भब्य रुपामा तीज क्रमश

    Manju Gurung / September 6, 2016

    कोरियामा विभिन्न कार्यक्रमका साथ तीज सम्पन्न

    फोनिज कोरिया सम्वाददाता दक्षिण कोरिया, नेपाली दिदीबहिनीहरुले हरेक वर्ष मनाउदै आएको हरितालिका तीज यसपाली पनि क्रमश

    Manju Gurung / September 5, 2016

    लोकप्रिय

    कोरिया समाचार

    संयुक्त राष्ट्रसंघका पूर्व महासचिव वानकी मुन कोरिया फर्के संगै राष्ट्रपतिको इच्छा दोहोराए

    फोनिज कोरिया संवादादता सउल संयुक्त राष्ट्रसंघका पूर्व महासचिव वानकी मुन विहिबार आफ्नो घर दक्षिण कोरिया क्रमश

    Manju Gurung / January 12, 2017

    सलनाल आउन दुई साता अघिदेखि नै अग्रिम बुकिइ०को लागि कोरियनहरु रतभर काउन्टरमा

    फोनिज कोरिया संवाददाता सउल दक्षिण कोरियाका महान चाड सलनाल (नयाँ वर्ष) आउन १७ दिन बाँकी छ । तर अहिले देखि नै क्रमश

    Manju Gurung / January 10, 2017

     भिडियोहरु

    For Advertise:
     fonijcorea@gmail.com
    लेख, रचना र समाचारका लागि:
     fonijcorea@gmail.com
    About us
    Fonij Korea (www.fonijkorea.net) is global’s number 1 news publishing More...
    आजको कार्टुन
    सर्वाधिकार © 2012 - 2017: Fonij Korea मा सार्बधिक सुरक्षित छ. | Advertise | Contact | About Designed by: Profile Nepal